To, co opisujesz, dotyka bardzo częstego napięcia między wiarą a doświadczeniem ludzi w Kościele.

W wielu religijnych tradycjach, także w chrześcijaństwie, rozróżnia się dwie rzeczy:
Boga / wiarę jako coś duchowego i osobistego,
oraz ludzi i instytucję, które tę wiarę przekazują, ale same są niedoskonałe.
Dlatego Twoje porównanie (restauracja, szkoła, mechanik) trafia w sedno pewnej logiki: jedno złe doświadczenie z człowiekiem nie musi oznaczać odrzucenia całej idei.
Jednocześnie warto zauważyć, że dla części osób księża czy wspólnota nie są tylko „pośrednikami”, ale bezpośrednią twarzą wiary. Jeśli ktoś doświadcza tam zawodu, nadużycia zaufania albo rozczarowania, to emocjonalnie może to uderzyć w całą jego relację z religią — nie tylko w „ludzi w Kościele”.
To, co mówisz o własnym doświadczeniu, też jest ważne: wiele osób opisuje, że regularna praktyka wiary daje im poczucie spokoju, sensu albo uporządkowania tygodnia. To już bardzo osobisty wymiar, niezależny od cudzych opinii.
Można więc uczciwie powiedzieć tak:
niektórzy potrafią oddzielić wiarę od ludzi,
inni nie są w stanie tego zrobić i to też jest zrozumiałe,
a obie reakcje wynikają często z różnych doświadczeń, nie z „lepszej” lub „gorszej” wiary.